Van busreis tot connectie

Heen en weer. Naar voor en naar achteren. Daar zitten we weer, met zijn allen in de bus. Op naar onze baan, school of simpelweg naar huis. Iedereen in zijn eigen wereld. Dromen over een nieuwe baan, geliefde of vakantie. Hoe kan het dat niemand echt straalt van geluk. Ze staren platonisch naar hun telefoon.

 

Voordat ik de bus neem zit ik in de trein. Iedere dag in de trein reizen laat je zoveel verschillende mensen zien. Verschillend maar toch weer niet. Het kost mij moeite mensen niet continue te beoordelen. Men is te bang dat zijn ego geraakt wordt, dus beoordelen ze anderen.

 

Het beoordelen van anderen is iets waar ik moeite mee heb. Moeite om het niet te doen en moeite als ik het wel doe. Wat ik probeer te doen is het negatieve van mijn beoordeling te latten vallen en het te observeren. Uiteindelijk zijn we allemaal mensen, toch?

 

De een is niet meer dan de ander en de ander is niet minder dan de een. Toch zit het in het aard van het beestje, het oordelen. Maar wat er ook in het aard van het beestje zit is dat we geliefd willen worden. Liefde is het gevoel waarom jij moeite doet voor mensen. Liefde zorgt ervoor dat jij met passie iets kunt doen.

 

Denk maar eens na. Wanneer is de laatste keer geweest wanneer je naar iets of iemand hebt gekeken uit pure observatie? De persoon in haar of zijn waarde laten en met liefde behandelen. Is dat niet waar we naar kunnen streven?

 

Na een 1,5 week op roadtrip en een prachtig zevendaags festival geweest te zijn ben ik tot een mooie realisatie gekomen. Een realisatie dat ik al in mij had, maar er deze week uit is gekomen. We zijn allemaal een en hebben allemaal liefde nodig. Niemand heeft meer of minder nodig, toch? Daarom delen we alles, steunen we elkaar waar nodig en genieten we in volle teugen. Ik reis terug vol liefde en dankbaarheid. En als ik volgende week weer in die bus zit, zal ik er heel anders in zitten.