Busreis

Heen en weer. Naar voor en naar achter. Daar zitten we weer, met z'n allen in de bus. Op naar onze baan, school of simpelweg naar huis. Iedereen in zijn eigen wereld. Dromen over een nieuwe baan, geliefde of vakantie. Hoe kan het dat niemand echt straalt van geluk. Ze staren platonisch naar hun telefoon.

 

Voordat ik de bus neem zit ik in de trein. Iedere dag in de trein reizen laat je zoveel verschillende mensen zien. Verschillend maar toch weer niet. Het kost mij moeite mensen niet continue te beoordelen. Wel zijn bang dat ons ego wordt geraakt wordt, dus beoordelen we anderen.

 

Het beoordelen van anderen is iets waar ik moeite mee heb. Moeite om het niet te doen en moeite als ik het wel doe. Wat ik probeer te doen is het negatieve van mijn beoordeling te laten vallen en het te observeren. Uiteindelijk zijn we allemaal mensen, toch?

 

De een is niet meer dan de ander en de ander is niet minder dan de een. Toch zit het in het aard van het beestje, het oordelen. Maar wat er ook in het aard van het beestje zit is dat we geliefd willen worden. Liefde is het gevoel waarom jij moeite doet voor mensen. Liefde zorgt ervoor dat jij met passie iets kunt doen.

 

Denk maar eens na. Wanneer is de laatste keer geweest dat je naar iets of iemand hebt gekeken uit pure observatie? De persoon in haar of zijn waarde laten en met liefde behandelen. Is dat niet waar we naar kunnen streven?

 

Na 1,5 week op roadtrip te zijn geweest en een prachtig zevendaags festival te hebben meegemaakt ben ik tot een mooie realisatie gekomen. Een realisatie die ik al in mij had, maar er deze week is uitgekomen. We zijn allemaal een en hebben allemaal liefde nodig. Niemand heeft meer of minder nodig, toch? Daarom delen we alles, steunen we elkaar waar nodig en genieten we in volle teugen. Ik reis terug vol liefde en dankbaarheid. En als ik volgende week weer in die bus zit, zal ik er heel anders in zitten.