Stilte ervaren

En dan opeens ervaar je stilte. Na een lange dag rennen en vliegen zit je in de trein. De conducteur heeft zijn zegje gedaan en je rijdt weg. Niemand praat en je realiseert je dat het enige wat je hoort het rijden van de trein is en het krakende dropzakje van de medereiziger. 

Eindelijk, eindelijk even tijd om na te denken of juist helemaal niet. Eindelijk even je eigen energie hebben zonder dat iemand iets van je wilt en eindelijk even rust. 

 

Treinreizen kunnen soms zo goed zijn om even stil te staan bij wie jij bent en wat jij nodig hebt. Je kunt niets anders doen dan wachten tot je op de bestemming bent. Het naar buiten staren en de wereld voorbij zien gaan doet mij realiseren dat iedereen een eigen leven heeft. Een leven waar ook minder leuke dingen in gebeuren, een leven dat soms beter dan de jouwe lijkt te zijn of een leven dat jij als persoon nooit zou willen. 

 

Toch zijn we allemaal op deze aarde, voor welk doel weet niemand, maar we leven. We leven om op zoek te zijn naar onszelf. We leven om confrontaties aan te gaan met  onszelf, maar ook met anderen. We leven om van elkaar te houden en om te leren van onszelf te houden. 

 

Het stukje realisatie dat we allemaal op weg zijn naar een volgende bestemming. Een volgende bestemming in het leven.